Ga direct naar de inhoud, het hoofdmenu of het zoekveld.

Één van de allergrootste voordelen van een geleidehond is dat je contact maakt

Geleidehondgebruiker Albert Wester

‘Vroeger staarde iedereen in de buurt me aan als “rare blinde”. Nu spreken ze me aan.’ Kleine kinderen smelten voor geleidehond Nelson en willen hem aaien. Ooit was Albert Wester horlogemaker en verpleger. Dat moest hij laten varen toen hij vrijwel blind werd door de ziekte van Leber. Albert: ‘Ik stortte niet in een dal, want ik dacht, dan moet ik er ook weer zelf uitklimmen. Dus tranen stond ik niet toe. Bovendien dacht ik eerst aan een hersentumor of MS en uiteindelijk was het “alleen maar” blind. Het kan altijd erger’, besluit hij opgewekt.

‘Ik ben een half jaar naar het Loo Erf gegaan, een revalidatiecentrum voor blinden. Dat was goed. Je bent onder lotgenoten, leert omgaan met je beperking en lopen met een taststok. Eigenlijk word je opnieuw geboren.’ Maar Albert was een actieve man en het lopen met een taststok vond hij erg beperkend. ‘Bovendien wilde ik fit blijven, dus vroeg ik een geleidehond aan, om lange wandelingen mee te kunnen maken.’

‘Eerst moest ik zélf routes leren lopen van de geleidehondeninstructeur, want de baas kent de weg en de hond begeleidt. Bij één van die oefenrondjes liep ik van een talud af, zó de sloot in! Ik kon er gelukkig uitkomen, maar met mijn geleidehond is zoiets me nooit meer overkomen.’ Alberts eerste hond heette Ike, een labrador die 7 jaar voor hem gewerkt heeft. Na zijn pensioen bleef Ike bij Albert, zijn vriend en zijn nieuwe geleidehond Nelson wonen.

‘Eén van de allergrootste voordelen van een geleidehond is dat je contact maakt. Je ontmoet mensen.
Door een geleidehond kom je terug in de wereld, het verruimt je leven enorm.’ Nelson boft met deze baas: hij houdt ook van lange wandelingen en samen lopen ze dagelijks uren door de natuur.