Ga direct naar de inhoud, het hoofdmenu of het zoekveld.

Ik wilde graag dat mijn man mijn man zou blijven en niet mijn verpleger

Assistentiehondgebruiker Brenda Mandjes

‘Voor ik ziek werd stond ik heel zelfstandig in het leven, met werk en veel sociale contacten. Multiple Sclerose is moeilijk te ontdekken dus het is een hele zoektocht geweest voordat ze wisten wat ik mankeerde. Ook heb ik een bijzondere vorm, waarbij de achteruitgang veel sneller gaat dan bij de meest voorkomende vorm van MS. In het begin lukte er nog veel maar dat werd gauw steeds minder. Toen ging ik nadenken over een assistentiehond. Ik wilde graag dat mijn man mijn man zou blijven en niet mijn verpleger. En hoewel we inmiddels in een Fokuswoning wonen, met 24 uur per dag zorg, wil je ook niet voor elk wissewasje bellen.’

‘Eigenlijk kwam ik per ongeluk in aanraking met KNGF Geleidehonden. Ik vulde een enquête in over allerlei hulpmiddelen. Onder de vragen over de assistentiehond was er wat vrije ruimte voor tekst. Daar heb ik een soort noodkreet ingevuld: ‘Wie helpt mij alsjeblieft aan een assistentiehond?” KNGF Geleidehonden reageerde daarop en zo ben ik op de wachtlijst gekomen. Af en toe nam iemand van KNGF Geleidehonden contact met me op, om te kijken hoe het met me ging. En ineens belden ze met de boodschap: ‘We hebben een assistentiehond voor je’. Een week later kwam Zola.’

‘Met Zola klikte het meteen. Ze reageerde gelijk op mij. En nu doet ze zoveel voor me. We doen samen boodschappen, ze helpt me met de was, met aan- en uitkleden, ze haalt de post. En ze doet het graag. Je kunt duidelijk zien dat ze het leuk vindt. Ik heb de regie weer zelf in de hand en ze geeft me zoveel energie. Er wordt me weleens gevraagd of ik dan nu niet afhankelijk ben van Zola. Natuurlijk ben ik dat. Maar dat is een heel ander gevoel dan afhankelijk zijn van een ander mens. Afhankelijk zijn van je assistentiehond is het goede gevoel. Ik ben gelukkig nu. Zola is voor mij een geschenk uit de hemel. Een bevrijding, dat is ze.’